|
|
Mia penso
Sur la kampo, for de l’ mondo,
Antaû nokto de somero,
Amikino en la rondo
Kantas kanton pri l’ espero.
Kaj pri vivo detruita
Ŝi rakontas kompatante,--
Mia vundo refrapita
Min doloras resangante .
“Ĉu vi dormas? Ho,
sinjoro,
Kial tia senmoveco?
Ha, kredeble rememoro
El la kara infaneco?”
Kion diri? Ne ploranta}
Povis esti parolado
Kun fraûlino ripozanta
Post somera promenado!
Mia penso kaj turmento,
Kaj doloroj kaj esperoj!
Kiom de mi en silento
Al vi iris jam oferoj1
Kion havis mi plej karan—
La junecon—mi ploranta
Metis mem sur la altaron
De la devo ordonanta!
Fajron sentis mi interne,
Vivi ankaû mi deziras,—
Io pelas min eterne,
Se mi al gajuloj iras.
Se ne plaĉas al la sorto
Mia peno kaj laboro—
Venu tuj al mi la morto,
En espero—sen doloro!
|
|
我的理想
anna译
夏日傍晚的田野上，
远离开喧嚣的城市，
队里的女孩子歌唱着
希望和被毁灭的生活。
她动情的歌声撕扯着
我的旧创，伤口重又
鲜血奔涌，痛彻骨髓。
“哦，先生，你在安眠？
为什么这样一动不动？
呵，想必是回忆起了珍贵的童年？”
该说什么呢？对散步后
正在休息的女孩子们
哭着讲述，多么不合适！
我的理想和折磨，
希望和痛苦呵！
我向你奉献了这么多，
而自己却默默地走向死亡！
我流着泪亲手把青春—
我珍贵的时光，放到
正在发号施令的责任的祭坛上。
我感到体内烈火在燃烧，
我也希望生活，—
如果我去追求快乐享受，
理想将永远驱赶我。
如果命运之神不喜欢
我的努力和劳动，—
死神快来把我带走吧，
没有痛苦—怀着希望。
|
|
LA
VOJO
Tra
densa mallumo briletas la celo,
Al kiu kuraĝe
ni iras ,
Simile al stelo en nokta ĉielo,
Al ni la direkton ĝi
diras.
Kaj nin ne timigas la noktaj fantomoj,
Nek batoj de l’sorto,
nek mokoj de l'homoj,
ĉar
klara kaj rekta kaj
tre difinita
Ĝi
estas, la voj’
elektita.
Ni
semas kaj semas, neniam laciĝas,
Pri la tempoj estontaj pensante.
Cent semoj perdiĝas,
mil semoj perdiĝas,_
Ni semas kaj
semas konstante,
“Ho, ĉesu!” mokante la homoj admonas,-
“Ne ĉesu, ne ĉesu!” La nepo vin benos,
Se vi
pacience eltenos .
Se longa sekeco aû
ventoj subitaj
Velkantajn foliojn de ŝiras,
Ni dankas la venton,kaj, repurigitaj,
Ni forton pli freŝhan
akiras,
Ne mortos jam nia bravega anaro,
Ĝin
jam ne timigos la vento, nek staro,
Obstine ĝi
paŝas,
provita,hardita,
Al cel’,unu
fojon signita!
Nur
rekte, kuraĝe
kaj ne flankiĝante
Ni iru la vojon celitan!
Eĉ
guto malgranda, konstante frapante,
Traboras la monton granitan,
L’espero,
l’obstino
kaj la pacienco-
Jen estas la signaj, per kies potenco
Ni paŝo
post paŝo,
post longa laboro,
Atingos la celon en gloro.
|
|
道路
叶念先译
透过浓暗目标在闪现，
我们勇敢地向它走去
就像夜空中的星，
它给我们指示着方向。
我们不怕夜晚的恶魔，
不怕命运的打击，不怕他人的嘲笑
因为选定的道路
我们播种啊播种，永不疲倦，
想着那未来的时刻。
百粒种子丢失，千粒种子丢失，
我们仍不断地播种啊播种，
"哈，停止吧！"有人讥嘲地相劝，
"不停，不停！" 如果你意志坚，
子孙会把你祭奠。
也许会有长期的干旱或狂风，
叶子枯干被撕下，
我们感谢那风，我们更新吸氧，
获得鲜活的力量。
我们是不会灭亡的，最勇敢的一群
狂风已不能使我们惧怕，我们坚韧
地站在那里，经受考验，
向既定的目标前进。
我们勇往直前不偏斜
向明确的目标走去！
即使是小水滴，不断滴下，
也会穿透花岗岩的石山，
希望，坚韧和耐力-
这就是我们，用这样的气劲
我们一步步前行，通过长期努力，
我们将光荣地达到目的。
|
La Espero
En
la mondo venis nova sento,
Tra
la mondo iras forta voko;
Per
flugiloj de facila vento,
Nun
de loko flugu ĝi al loko.
Ne
al glavo sangon soifanta,
Ĝi
la homon tiras familio;
Al
la mond eterne militanta,
Ĝi
promesas sanktan harmonion.
Sub
la sankta signo de l’espero
Kolektiĝas
pacaj batalantoj,
Kaj
rapide kreskas la afero
Per
laboro de la esperantoj.
Forts
staras muroj de miljaroj
Inter
la popoloj dividitaj;
Sed
dissaltos la obstinaj baroj
Per
la sankta amo disbatitaj.
Sur
neŭtrala linga fundamento
Komprenante
unu la alian,
La
poploj faros en konsento
Unu
grandan rondon familian.
Nia
diligenta kolegaro
En
laboro paca ne laĝos;
Ĝis
la bela sonĝo de l’homaro
Por
eterna ben’ efektiviĝos.
|
|
希望
邱关瑾译
新的感情已经来到人间，
强烈呼声正在世界传遍；
快让它乘上顺风的翅膀，
轻捷地飞遍那地角天边。
它不是把人类幸福家庭
引向那杀人嗜血的利剑；
面对这战乱无尽的世界，
它承诺给予神圣的和谐。
和平的战士们正集合在
那神圣的“希望”旗下，
经过希望者们辛勤劳动，
我们的事业正迅速得到发展。
千百年来的一道道高墙，
把各族人民分隔离间；
但那顽固障碍终将崩溃，
被那神圣之爱打成碎片，
在中立语言的基础上边，
人们彼此能够互相理解，
各族人民必将和衷共济，
结成一个大家庭的集团，
我们勤奋努力的同志们，
为了和平奔忙永不厌倦；
直到全人类的美好理想，
为了永恒祝福彻底实现。
|
